یک کاری کردن

ای خدا ! من حالم از مدسه به هم می خوره. از درس.
ای خدا یه کاری کن واسه ی من.
خاهش می کنم. جدّی دارم می گم. من نمی تونم
. این که تمامِ روزِ مدسه رو حالت ِ تهوع دارم یعنی این که حقیقتن حالم به هم می خوره از مدسه.می فهمی؟
جدّیم. به خدا.

شاخه هایم به درد آمـَ

روی یک پایم می ایستم 

دستانم را از هم باز می کنم و به سوی آسمان می گیرم

من یک درختم

هیج یک از غم ها و سیاهی ها را نمی بینم

 

غـم

کسی که اطرافیانش را دوست نداشته باشد 

کسی که اطرافیانش را نمی فهمد 

همان بهتر که تنها باشد 

اصلن همان بهتر که بمیرد

انگار پای عقربه ها

می ترسم یک روز

آن قَدَر پـُـر شوم

که از گوش و بینی و چشم هایم 

خاطرات بیرون بزنند

بیا ، بیا

خدایا ، بچـّه تر که بودیم
با هم دعوامان می شد
سر هم داد می زدیم
قهر می کردیم ؛
ولی خب .. این قـَـدَر از هم دور نمی شدیم

آقا ! ما به تو نیااز داریم

خدایا

رفتی آن بالا نشستی که چه ؟

فکرش را کردی اگر بیفتی دست و پایت بشکند

سر ما چه بلایی می آید ؟

نـَـع ! واقعن فکرش را کردی؟

آن پشت مشت ها حکمتی هست ؟

اسب با ترس و لرز چند قدم جلو رفت

فیـل به سمتش حمله کرد

اسب فریادش گرفت

باز هم آدم به کـُـشـتـنـش داده بود

سکوت .

سیب میوه ی خوبی است
تو خیلی خوبی

آن همه سیب هایی که خوردی کارساز بودند ؟

خوشبختي ما وسيع تر از زندگي مان است

ما يك خدا داريم

و رووح

و وسایلی مثل دل

و خرت و پرت هايي مثل ذهن و حواس

یک چيزهايي هم مثل قا قا لي لي برايمان گذاشته اند مثل بهشت

با اين حساب ما " واقعن " موجودات خوشبختي هستيم

شده ايم دستمال کاغذي

غوطه وریم

آدم همه چيز را به هم مي ريزد

آن ها زندگي شاد و معمولي داشتند

هر كدام جايي براي خود زندگي مي كردند

حتــّـا آن موقع ها لايه ي ازون سوراخ نبود

روزي از خاك يك صداي عجيب و غريب آمد

دُمبالش هم يك موجود عجيب و غريب تر

بعد از آن نظم جهان به هم خورد

Deskman

طبق معمول چارزانو روي ميزش نشسته بود

و داشت پايين را نگاه مي كرد

پسربــچــّه اي داشت از زور گرسنگي نان خشك مي خورد

عذاب وجدان گرفت

از آن روز به بعد ديگر كسي خدا را نديد

جوش آمدن

باید دوید روی جدول بولوار کشاورز

آن قَدَر که به سُرفه افتاد

و فهمید توی این چند وَختِ عمر

واقعن هیچ کاری نکرده ایم جُز سُرفه ! و سرفه ؛

آدم را باور كن

اگر روزي آپانديس خدا بتركد

كسي چه مي داند ؟

آن وخت شايد باور كند زندگي ناباورانه ي ما را

نقاشي ها كمي هوا خوري مي خواهند

با كلّـي شوق و ذوق مداد رنگي هايت را مي تراشوني
بـعـد ما را هر طوري مي خواهي مي كِشي
شايد مدادرنگي هايت گم شده كه كشيدن ما را نصفه گذاشتي
شايد هم نقاشي هاي تو سياه وسفيداَند